19 Styczeń 2019
Nawigacja
JAK ROZWIJAM EKSPRESJE RUCHOWĄ U SZEŚCIOLATKÓW ?

Ruch jest właściwością każdej istoty żywej. Pozwala wykonywać codzienne czynności, ale
przede wszystkim umożliwia człowiekowi wyrażanie swoich uczuć, myśli, przeżyć.
Duże potrzeby ruchowe są właściwie dla dzieci w wieku przedszkolnym i młodszym wieku
szkolnym. U nich każde przeżycie znajduje swój wyraz w geście, ruchu, głosie. Spontaniczna
aktywność ruchowa pozwala dziecku na zaspokojeniu ,,głodu
ruchu’’, poznawanie własnego ciała i otaczającej rzeczywistości.
Hamowanie naturalnej dynamiki powoduje nagromadzenie energii. Szuka ona ujścia poprzez
różne zachowania np. ciągłą zmianę pozycji, zaczepianie kolegów, błaznowanie, zachowania agresyjne.
W pracy z dziećmi szukam najlepszych rozwiązań dla rozładowania napięć ruchowych i
kształcenia sprawności motorycznych. Najchętniej stosuje metody twórcze, które
pozwalają dzieciom na gromadzenie doświadczeń ruchowych, badanie otaczającego świata,
odkrywanie i samo wyrażanie się podczas ruchu. Zabawy, ćwiczenia oparte są na
wykorzystaniu bogatej wyobraźni dziecięcej i przedstawienie jej na działalność ruchową.
Najbardziej efektywne w tej dziedzinie są:

1.GIMNASTYKA Z MUZYKĄ ,,RYTMY’’ R.PRZYBOROWSKIEJ-WYNIMKO
Muzyka nagrana na kasetę eksponuje naturalne formy ruchu, jest naprzemiennie
intensywniejsza i zwalniająca ekspresje ruchową. Stosowanie przybory-szarfy, pałeczki
drewniane, woreczki, skakanki itp.-wykorzystywane są do wystukiwania rytmów,
tworzenia wzorów na powierzchni i w przestrzeni, wspomagają i intensyfikują ruch,
wzmacniają rytmiczność.
Ćwiczenia wykonywane tą metoda:
- uruchamiają wszystkie grupy mięśniowe
- pozwalają dzieciom na indywidualne dozowanie ruchu w zależności od jego aktualnych potrzeb
-dają możliwość kreowania samego siebie i tworzenia własnych układów ruchowych
-pozwalają ćwiczącym wczuwać się w swoje ciało
2.ZABAWY WSPOMAGAJĄCE DO METODY DOBREGO STARTU
Są to zabawy które usprawniają analizator kinestetyczno-ruchowy i słuchowy poprzez
wykonywanie w przestrzeni pewnych ruchów do podanej bardzo rytmicznej melodii.
Wykorzystuję w tych zabawach także przybory: szarfy, pałeczki, woreczki.
*,,Wałkowanie ciasta’’- toczenie pałeczek stopami do przodu, do tyłu, w prawo,
w lewo, w siadzie podpartym-obiema stopami, w siadzie skrzyżnym-rękami. * Wystukiwanie rytmu na woreczkach w ustawieniu naprzeciw siebie, klaskanie w swoje dłonie, w dłonie kolegi.
* Cwał z ręką wystawioną w bok, w prawo, w lewo, w wymijaniem się, w ustawieniu parami.
* ,,Bańki mydlane’’- odczuwanie nastroju muzyki, uczestnicy poruszają się po całej sali, są bańkami- na sygnał ,,pękaj’’ opadając na ziemie.
3.,,MOWA CIAŁA’’ PRZEZ TANIEC Dziecko poprzez ruch zdobywa wiedze o własnym ciele. Poznaje działania w przestrzeni,
uczy się dostosować własną aktywność do sytuacji. Taniec nie tylko czyni
dziecko wrażliwym na własną podstawę, uaktywnia zmysły, a także łączy się z zachowaniem
wobec innych dzieci. Dziecko w tańcu nawiązuje kontakt ruchowy z innymi
dziećmi, współdziała i staje się członkiem wspólnoty. Tańczący wyrażają swoje
uczucia- ekspresję, mają poczucie swobody- odprężenie i tworzą własne kompozycje ruchowe-
kreacje. Postawa kreatywna ułatwia przekazywanie myśli, wyrażanie uczuć- co
sprzyja nawiązywaniu kontaktu z drugim człowiekiem. W ten sposób dziecko poznaje
świat, który je otacza, zdobywa zaufanie do siebie i innych, a czując się bezpiecznie może stać się twórcze.
4.ĆWICZENIA DRAMOWE Drama jest sposobem poznawania świata za pomocą działania. Podstawą tej metody jest
fikcyjna działalność przy użyciu środków wyrazu jakim są ciało i głos.
U młodszych dzieci drama wykorzystuje naturalną skłonność dzieci do naśladowania i zabawy, rozwija wyobraźnię, wrażliwość emocjonalną i plastykę ciała. Z wyobraźnią w bezpośrednim
związku pozostaje ekspresja twórcza, co w konsekwencji prowadzi do aktywności i postawy
twórczej. W mojej pracy najczęściej stosuje : -elementy pantominy polegające na przedstawieniu ciałem, gestem, mimiką określonego tematu np.: gorąca planeta, wędrówka po lodzie
-,,stop klatka’’- obraz zatrzymany w ruchu w najbardziej dramatycznym Momocie scenki
-tworzenie ,,pomników-rzeźb, np.: drzewo smutne i wesołe
-ćwiczenia głosowe- mówienie coraz głośniej i coraz ciszej, naśladowanie głosów zwierząt i odgłosów wydawanych przez przedmioty.

Ruchowa ekspresja twórcza pozwala dziecku w wyrażaniu siebie za pomocą komunikatów
niewerbalnych, wzbogaca i rozwija pod względem emocjonalnym, intelektualnym i
sprawnościowym. Rozwija także potrzeby, dążenia, oczekiwania i aspiracje edukacyjne dziecka.
Świadomość nauczyciela w tej dziedzinie kieruje aktywność ruchową wychowanków na ,, właściwe tory’’
i pozwala uniknąć zachowań niepożądanych.

Opracowała:
B.Krystecka

Bibliografia:
M.Szymańska ,,Drama w nauczaniu początkowym’’
R.Przyborowska-Wynimko ,,Rytmy”
M.Bogdanowicz ,,Zabawy wspomagające do Metody Dobrego Startu’’
Zegar & Kalendarz
Losowa Fotka